Pagór – wyżyny pisarstwa

„Muzyka rockowa” to bardzo szerokie pojęcie co wynika ze złożoności jego pochodzenia. Mają na to wpływ różne kierunki i style którymi inspirowali się muzycy rockowi. Muzyka rockowa często bywa utożsamiana z rozrywkową. Już w średniowieczu można doszukać się muzyki rozrywkowej. Bo czym były ówczesne pieśni wędrownych trubadurów czy muzyka dworska XVIII wieku jak nie „rozrywką”. Jednak z perspektywy czasu muzyka ta uważana jest za „poważną”. Oczywiście rocka nie można utożsamiać z muzyką rozrywkową w szerokim pojęciu. Muzyka rockowa lub ogólnie rock, to nie tylko rozrywka, ale także świadomość i postawy społeczne całej generacji ludzi związanych z tą kulturą. Przeglądając literaturę muzyczną często można spotkać się z negatywnymi opiniami krytyków na temat rocka. Gatunek ten uważany jest zwykle za hałaśliwą, uproszczoną i wulgarną dziedzinę muzyki co prawda warsztatowo już sprawną, ale prostacką. W podziale muzyki na „poważną” i „rozrywkową” czy „popularną” „zatracił swoje miejsce, zwłaszcza dla młodzieży, która ma szerokie zainteresowania. Dla starszego pokolenia muzyka młodzieżowa to często big beat, czy sentymentalne piosenki amerykańskie, dla słuchaczy najmłodszych to między innymi trash, psychodelic, rap. Tak więc granice gatunku stają się płynne, elastyczne w zależności od kategorii porządkowania. O niższości muzyki rockowej w stosunku do „klasycznej” decyduje chociażby stwierdzenie, że „kompozytorzy muzyki rozrywkowej stosują dawno już przebrzmiałe środki wyrazowe. Czy taki podział wynikający z przeznaczenia i wartości artystycznej jest słuszny? Muzyka rozrywkowa, która w znacznym stopniu opiewa radio, służy rozrywce, zabawie, relaksowi, a muzyka tzw. poważna służy… i tu właśnie nie wiadomo czemu? Najsłuszniejszy będzie chyba podział, wynikający ze spojrzenia odbiorcy czyli słuchaczy na tę muzykę. „Muzyka jest jedna…”, „To co każdy z nas odbiera jako muzykę rozrywkową – jest muzyką rozrywkową, a ta co jako muzykę poważną – jest muzyką poważną”. Dzięki ogromnemu rozwojowi środków masowego przekazu muzyka staje się bardziej rozpowszechniona. Aby posłuchać ulubionego wykonawcy wystarczy włączyć radio czy telewizję. Pojawia się coraz większe zainteresowanie formami muzyczno-scenicznymi. Przykładem może być rock-opera „Tommy” zespołu The Who czy operę „Soap” – The Kings. Pod koniec 60-tych zaczyna się nowa forma prezentowania muzyki, a co za tym idzie rozwój showbusinesu – festiwale organizowane często na bardzo dużą skalę. Na najsłynniejszym festiwalu w Monterey wystąpiła prawie cała czołówka muzyki rockowej. W 1969 odbył się festiwal w Woodstock zarejestrowany na taśmie filmowej, na którym wystąpiły takie – gwiazdy jak Jimi Hendrix czy Janis Joplin – jak informuje nas radio internetowe.